حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و نود :
دست بالا رفته اش برای کوبیدن در، با گشوده شدن زودهنگام آن پایین آمد. صدرا متحیر پلک زد: دایی!
_ هنوز یاد نگرفتی یکی رو می بینی اول بگی سلام؟
لبخند نرم نرمک بر صورت همیشه جدی صدرا حک شد. با ذوق دستانش را برای او گشود: سلام دایی. بعد سه سال یهو جلوم سبز شدی، حق ندارم ماتم ببره؟
فرجام بازوانش را به دور او تنگ کرد. آرام و چند بار به کمرش کوبید و شوخ گفت: علیک سلام. حالا می تونی بگی بیاد ب

لطفا صبر کنید...

هدی
0بیچاره فرجام ، یعنی واسه همیشه عشقشو از دست داد ؟ کاش افتخار نمیمرد 😥